Grootspraak

Nu voel ik opnieuw verlatenheid.
Nu ben ik opnieuw ontvankelijk.
Geen traan die mij treft, geen angst die mij teistert.
Slechts laaiend bedacht op mezelf.
Mij beroemend, in stilte, op jou.

Alsnog zal ik niet schreeuwen.
Alsnog zal ik niet zingen.
Ik verdenk jou van pijn die je uitstelt.
En ik kom jou halen, ik, meester van tijd en taal.
Jij, die mij aanspoort tot schrijven.

Dwing mij niet - ik ben genade.
Lees mij niet - ik ben jouw leven.
In mijn woorden zal je ontstaan.
In mijn taal zal je ontsporen.
Gelukkig, verleid tot bewezen.

(03.02.02)

|||||