Ontgonnen

Kom nu, ga weg.  Verlaat me, ik verlang naar jou.
Jij bent de ruimte die ik opsla, de wereld die ik uitkleed.
Onverwachts zal ik vervallen, tot staat van onschuld,
jou ontbieden, jou verheffen tot stamper in mijn duikvlucht.

Ik zal de hardste ronding van jouw lippen beschamen.
Ik zal de diepste mond van jouw bekken bevolken.
Ik zal jou overspoelen met Elysisch geweld.
Een kleine snede van jouw blindheid - ik: druppel van hartstocht,

beving die troon wordt, mijlpaal van bloed.
Droom ik, ik verlang niet.  Lijd ik niet, ik weet.
Ik voel.  De branding van jouw ontij.  Ik zal op jou inslaan.
Zoals bliksem aan de teut van een wolkbreuk.

(21.01.02)

|||||