iv

“Zie hem lopen!”,

zegt de kat.

“De kampioen van het onzalig bewustzijn,
de heiden van het levende lichaam.
Alsof wij ooit één poot verkeerd hebben uitgestoken?”

Ze zet haar borst op:

“Vroeger waren wij heilige dieren”,

zegt ze,

“Wij werden vereerd als godinnen van gratie en kracht.
En nu -

en ze miauwde afgrijselijk -

“We zijn vogelvrij verklaard,
we zijn vijanden geworden,
van de mensen en van de goden,
van die éne, dwaze God, door hém daar…”,

en ze blies in zijn richting.

“Zijn heiligen mógen gemarteld worden!”,

en ze blies nog harder,
met haar rug hoog gerecht…

De andere katten van het koor bewegen onrustig,
en ook de leden van het koor van de geesten,
en de leden van het koor van de appels,
en het koor van de heksen - zij maken zich allemaal los uit de achtergrond van het bos,
en schuiven op naar de tribune.

“Het is er natuurlijk niet echt op verbeterd”,

zegt de zwarte kat.

“We worden wel niet meer in een ton aan diggelen geslagen -

het koor en iedereen, alle heksen, de katten en de appels en de geesten, zij schuiven verder op naar de tribune…-

“We worden niet meer levend begraven of gevild…”
"Maar eigenlijk -

en ze steekt haar rechterpoot gevaarlijk in de lucht -
het koor waaiert nu uit rond het podium, rond de tribune…

“Eigenlijk liggen we daar maar, zegt ze, spinnend, in ons mandje.
We zijn braaf geworden, en lui. We laten ons vetmesten…”-

“Wij dragen de doden op handen.”

Als uit één keel, klinkt uit alle kindermonden:

“Wij dragen de doden op handen.”

In kadans, en steeds luider, grommen alle kinderen:

“Wij dragen de doden op handen.”

En enkele stemmen maken zich los uit de groep:

“Geesten doordringen de grond die ons draagt…”

“Wij dragen de doden op handen.”
“Dieren bewaken het bloed dat ons drijft…”

“Wij dragen de doden op handen.”
“Planten verdelen de lucht die ons bindt…”

“Wij dragen de doden op handen.”
“Voor iedereen die vervolgd wordt…”

“Wij dragen de doden op handen.”
“Voor iedereen die ons bracht waar wij staan…”

“Wij dragen de doden op handen.”

>> v