vi

Alle geesten staan nu op het podium.

“Zie hem...!“,

zegt één van hen. Honend, vol verachting.

“Hij denkt dat hij vrij is, maar langs alle kanten -

de geesten draaien om hem heen -

“Langs alle kanten wordt hij belegerd,
maar hij merkt het niet eens,
hij weet niet eens dat hij vijanden heeft...“-

ze sluiten hem helemaal in -

“Onder zijn kleren schuilt een onuitstaanbaar wezen“ -

ze trekken het kostuum van zijn lijf -

“en een levenloos lichaam.
Hij is een mens die n óch het leven kent, nóch de dood“ -

en ze lachen om zijn beverige naaktheid -

“Hij zweeft daar ergens tussen -
Hij leeft in een ingebeeld verleden,
in een ingebeelde toekomst,
en die zelf verzonnen tijd
noemt hij heden,
en profijt!“ -

De Laatste Mens kijkt woedend om zich heen.

“Zonder geld kent of ziet hij niemand“,

dreunen ze,

“niet eens zichzelf, bloedloos, levenloos,
altijd op zoek, naar wat meest voor de hand ligt...-

de Laatste Mens wil zich verzetten,
maar alle macht lijkt uit hem weggevloeid.

“En wij zouden zo een “mens“ willen bezitten?
Liever eeuwig verdoemd“ -

ze spuwen in zijn ogen -

“dan ooit te moeten wonen in zo een verachtelijk, zielig, ziekelijk, armzalig wezen...!“

>> vii