viii

Waar zijn naam valt, verschijnt zijn macht,
in al zijn kracht treedt hij aan: strijdvaardig, wild, ongetemd.

“Het wordt moeilijk”,

zegt hij,

“om deze massa in bedwang te houden…”

Hij kijkt neer op al die geesten, al die koren,
en hij voelt de dreiging van al diegenen die niet in dit stuk figureren,
al diegenen die in de lucht hangen, of de lucht doordringen,
al diegenen die de bomen en wolken omsingelen,
al diegenen die wroeten in aarde of oplossen in water…
dat reusachtige leger van wraakzuchtige geesten,
dat klaarstaat om de levenden te verscheuren…

“Ik dreig alle controle te verliezen”, zegt hij,
“Ik moet iets doen…
Maar wat?”

“TRICK or TREAT”,

schreeuwen de kinderen.

Satman barst in lachen uit,
op Pomona ’s gezicht verschijnt een voorzichtige grijns,
en de paus, die al geen controle meer heeft over de spieren van zijn gezicht -
hij kijkt met heldere ogen, met onschuldige, weerloze, lachende ogen…

Satman danst, Satman danst,
hij tilt zichzelf op aan de vlammen van de vuren,

“TRICK or TREAT”,

schreeuwen de kinderen, en ze murwen zich over de balustrade van de tribune,
ze porren het leven uit de zakken van hun ouders,

“TRICK or TREAT!!”,

schreeuwen ze,

“TRICK or TREA-EAT”,
“TRICK or TREA-EAT”,

en Satman danst, de kinderen juichen,
Satman danst, als extatisch, vloeibaar licht rolt hij over het land,
strijkt hij over de huizen en de bossen, de zeeën en rivieren,
en hij verlicht de horizon, overdag, alle dagen, ’s morgens en ’s avonds en ‘s nachts -
de kinderen zuchten:

“Wij zijn enkel bang van de levenden”,

zeggen ze.

“Wij zijn enkel bang van de levenden”.

(15-30.10.03)