Ommegang

Haar liefde maakt mij misselijk.
Nooit genoeg, en altijd in de modus van de achterdocht.
Te veel, te weinig, te hard, te zacht.
Altijd met excuses om niet te geven - nooit.

Altijd verwikkeld in de plooien van zichzelf.
Altijd de prooi van een ingebeelde tijd.
Wraak, en haat, met dankbare oogkleppen.
Stickers van hoop, en euforie.

Verbonden aan twee keuzes tegelijk:
ja en nee, weggaan en blijven.
Genoeg, zeg ik, en ik ga - wij gaan.
Uit elkaar, zoals doornen op een tak.

(01.04.07)

|||||