Smelten 

Ik kan haar liefde voelen, en dat benauwt mij.
Ik kan haar liefde voelen, en dat ontroert mij.
Ik kan haar liefde voelen, en dan stromen de tranen over mijn wezen.

Zoveel verdriet, voor een beetje geluk.
En met elke druppel geluk, staat een zakdoek onder water,
loopt een emmer verloren in de badkuip, stroomt een badkuip naar de oevervolle zee.

Van tranen, stromende tranen, gewichten van de aarde,
die hun dampkring lossen, die hun afspraak vergeten met het tranendal.
Verdriet, dat is altijd de eerste vreugde.

(20.08.07)

|||||