Van onderuit

Als ze kijkt, dan kijkt ze met haar borsten, met haar heupen, met haar voeten.
Met haar dijen, met haar armen, met haar handen.
En ook wel een beetje met haar lippen, en haar geslacht.

En bovendien is ze verstandig.
Haar denken zit stevig in haar hoofd.
Dat nauw overlegt, met haar ogen, haar smeltende ogen, haar ogen,

die opnieuw vertellen dat ik leef, maar buiten mezelf,
die opnieuw vertellen dat ik leef, maar buiten mijn lichaam,
die opnieuw verklaren dat de liefde, enkel de liefde, de tijd uitklaart.

(23.10.06)

|||||