Wegwijs raken

Als vrouw ben je nog steeds ver weg.
In mijn handen een verwante,
in mijn ogen een bedreiging, een schrik
die groter is dan mijn oog bevat.

Bevend beval ik van jouw liefde,
rillend als een kind dat krijst -
woordloos, met de glimlach, een verrader:
van de schone schijn, van huiselijk geluk.

Een vrouw is een veld dat ik openrijt.
Ik ben een storm die nooit gaat liggen,
een mes dat aan snijden niet genoeg heeft.
En zeggen dat dat leuk is - die agressie.

Maar ik blijf achter, als een dief op klompen.
Een sneeuwvlok in het brandpunt van de zon.
Dat is heel hard kijken, met glazen, loden ogen.
"Wat is de zin van deeltijds schrijven?", vroeg ze.

"Intimiteit", zei ze. (droomfragment)

(11.05.08)

|||||