Aan de orde van de dag

Opstaan is duizelen, is grote kringen maken,
in het onmetelijke luchtruim, als een klein keitje, dat leert zwemmen op het droge.
Is mijn ogen uit de kop wrijven, als dissidente wastrommels, die geen programma dulden.

Is op knikkende knieën naar de vloer staren, met gesloten ogen,
en bidden, dat de bodem niet bezwijkt, dat de grond geen graf wordt,
met brandende bloemen, met lachende kussens.

Opstaan is nog altijd niets begrijpen,
noch van het leven, noch van de mens,
noch van de mens die in het leven staat.

Opstaan is een worsteling, nog altijd niet voltooid,
nog altijd niet voltrokken sluipmoord, op de bulderende, bazige, knokige moederschoot.
"Sta op, neem uw bed op, en wandel."

(10.01.07)

|||||