Absolutie

Wij, die werken aan de geboorte van onszelf.
Bij gebrek aan vergeving, en in afwachting van:
een gevoel van liefde, dat allesoverheersende.

Want vergeving is onmogelijk:  zonder berouw,
zonder betrokkenheid, van alle betrokkenen.
En die zijn niet te tellen:  van buik tot baby,

van baby tot peuter.  Van peuter tot kleuter,
van kleuter tot kind.  Van kind tot puber,
van puber tot nooit meer volwassen.

En ouders worden schattige oudjes, zonder besef,
niet van zichzelf, niet van de tijd.  Rustig regresserend,
naar het walgelijk dure comfort van de pamper.

Is het leven dan schuldig?  Nee, maar juist dát geloven:
kost zoveel moeite, zoveel pijn.  Alle inspanning
die nodig is:  om af te leren, los te laten, vrij te zijn.

Leven werd:  overleven - leven met schuld.
Leven werd:  geboren worden, steeds opnieuw,
op zoek naar pijn, die wel valt te dragen.

(27.07.06)

|||||