Bewustwording

Het was niet te overzien.
De ravage was reusachtig.

Elk nee had zich verwijderd van de voorgrond.
Heel zijn wezen was teruggetrokken.

Zo stond hij, met zijn kont bengelend aan de hemel.
En sabbelend op de speerpunt van zijn heiligbeen.

Op weg naar de zichtbare kant van zichzelf.
Struikelend, gebogen, vloekend, gehurkt.

Altijd gewapend met het rantsoen van de ondergang.
Dat was de tol van de vrijheid:

een onbewoond heelal zijn,
tussen twee clusters in.

(15.08.06)

|||||