Geboortekanaal

De baby sprak als volgt:
"Hier heb ik alles, ben ik wie ik ben, en ik ben alles."
"Hier ben ik, hier blijf ik, hier wil ik."  En toen gebeurde er niets.  Paniek.

Geplet worden, het brooste bot dat kreunt.
Stikken, in uitgestrekt water.  En vluchten, dat willen, niet kunnen.
Paniek.  Niet begrijpen, niet meer willen.

De baby sprak als volgt:
"Mama, ik wil, waarom wil jij niet?"
"Mama, ik ben klaar, waarom hou je mij tegen?"

En toen gebeurde er niets.
Ondraaglijke lasten, vernietigende wanden.
Paniek.  Niets meer weten, niets meer voelen - niet meer zijn.

De baby sprak niet meer.
Zijn hoofd hing blauw en murw te bengelen,
uit een doorgescheurde kut.

Dat even later, het water uit zijn neusgat spoot:
dat hoefde niet meer,
maar het gebeurde.

(12.08.06)

|||||