Halsband

Er zijn zo van die honden.
En die honden hebben ogen.
Ze kunnen jou zo aankijken, met die ogen.
En ze kijken, zo recht voor zich uit, recht in je ogen.

Hun ogen zo weid, zo ruim, zo zuiver.
In die ogen zie je niets, want ze weerspiegelen niets.
Niet de wereld van de hond, niet de wereld van jezelf.
Maar ze kijken.  En zien alles, zien alles heel gewoon.

En zo naïef, zo onschuldig,
dat hun blik dwingt, en verleidt, ondanks zichzelf.
Ontroering.  Toenadering.
Strelen.

Wel:  ik ben ook zo een hond.
Het enige verschil is:  ik bijt niet.
En mijn ogen staan een beetje scheef.
Als ik mijn hoofd scheef houd.

(14.07.06)

|||||