Het onbehagen in de cultuur

Het is een kwestie van moed.
Alle vluchtroutes dwarsbomen.
En tot inkeer komen, onrustig, gekweld.

Alles hebben, alles zijn, en desondanks:
niets (of weinig) voelen - lusteloosheid, onmacht.
Het raadsel van de weelde, de schande van geluk.

En de moraal tot zwijgen brengen.
De schuldgevoelens - heel de wereld heeft het slechter -
tot stilstand brengen.  Stilte, ademen, luisteren.

In de open ruimte van de tijd, luisteren naar vroeger.
Van foetus tot puber, van vriend tot professor:
het gesmolten museum van de opvoeding.

Alles wat een mens geslikt heeft,
alles wat een mens wou en niet kreeg.
Of kreeg en niet wou.  Liefde en terreur.

En de duistere paden daartussen.
Die duistere paden bewandelen.
Dat vraagt moed.

De pijn niet afwimpelen op partners.
Of werknemers, op zichzelf - gelukkig zijn er ziekten.
De moed om zichzelf te zijn, te worden.

Tijd, meer heeft een mens niet nodig.
En steun.  Om langzaam te begrijpen.
Hoe verstandig het leven is, hoe gevoelig een baby.

Hoe verneukt het verleden dat we meedragen.
Hoe beloftevol de toekomst.  Maar eerder dan de toekomst:
het hier en nu, en de mens bevrijden uit de tijd.

(12.08.06)

|||||