Het ontbrekende oog

Want dieper dan de taal, is de nood aan bevestiging.
Alles is ok, alles is fijn.
En dit is weer eens geen gedicht.

Maar een gigantische ontkenning.
Van taal, taal, taal - de behoefte aan taal,
om die nood te ondervangen.

Taal, of beelden, die nooit die nood kunnen lenigen.
Roem, of rijkdom, die nooit die nood kunnen vullen.
Taal, als een schreeuw, een snik, gegorgel, gesnuif of gesnuiter.

De taal van ons lichaam, die, ergens, diep, in ons wacht.
Die leidt naar de ogen die we nooit hebben gekend:
vol, en rond, weids en reusachtig - stralend, en de bron van actueel geluk.

(18.07.06)

|||||