Lamlendig

Dat weke, machteloze gevoel,
zonder kracht in mijn handen,
zonder steun in mijn benen.
Zonder grip op de wereld,
en helder tollend van geest.

Dat is helemaal ik.
Zo klaar om te vallen,
zo klaar om mijn handen voor de borst te brengen,
met uitgepuilde ogen,
met een halsband rond mijn nek.

Dat is helemaal ik.
Rode draad in mijn dromen,
blauwdruk van de tijd,
werkelijkheid nu.
Dat is helemaal ik.

En zo moet ik mezelf omarmen.
En lucht geven.
En ruimte, licht, liefde.
Of in bad gaan.
Ook al kwaken die eendjes niet meer.

(11.01.07)

|||||