Losse schroeven

Heel mijn leven is een kooi.  En daar blijft het bij.
Of ik vrij ben.  Of ik ontsnap.  Of de tralies werkelijk ontbreken:
het heeft geen belang.

In paniek klamp ik mij vast:
aan ingebeelde vrijheid, aan vluchtwegen, aan ingebeelde tralies.
Ik ben mijn ingebeelde vijand.

En ik hou van deze vijand.
En ik verlang naar een leven zonder deze vijand.
Maar in paniek klamp ik mij vast.

Aan alles wat ik ken.
Aan alles wat vertrouwd is.
Aan alle stappen die juist waren, maar nu misschien verkeerd.

Soms gelijkt de vloer op dansende vulkanen.
Soms is rechtstaan schommelen - zat zijn, maar van angst en overdonderdheid.
Niets meer weten, en alles betwijfelen (of alles wat betreft mezelf).

En vreemd genoeg:  dat is ook leuk.
Dat is niet weten waarheen.  Maar zeker zijn:  dat niets nog zal zijn zoals voordien.
Dat ik mijn leven verderzet, maar met andere horens, met andere hoeven.

(10.01.07)

|||||