Opstaan

Een lichaam dat zoemt van kop tot teen.
Een geest die louter zoemende waarneming is.

Ik, die lig.  Ik, die rechtsta.
Veilig, en de angst voor wat onbekend is.

De angst om dat leven te verliezen -
dicht te slaan, van kop tot teen.

Waggelen, met geplooide voeten.
Pijn, in een verkrampte zool, vergeten.

Zoeken, niet te vallen.
Weten, ook rechtop te zijn.

En huilen, van verdriet, van ontroering, van verbazing.
Een luchtbrug, in mijn leven, van 34 jaar.

Een geschiedenis die in mij opstaat.
En de angst om te bestaan verlaten - dat vertrouwen.

(13.11.06)

|||||