Over de volgzaamheid van kleine gansjes

Het kan nog altijd gebeuren.
En het zal nooit te laat zijn.

Die eerste liefde vergeten.
In plaats van:  trouw te blijven, hardnekkig.

Ik heb nooit geflirt.
Ik heb nooit gescharreld.

Ik kende geen kalverliefdes,
geen nieuwsgierigheid, op de kermis, of in de film.

Ik bleef altijd angstaanjagend saai.
Dat stelde sommige meisjes gerust.

En ook die ene, die absolute.
Die ware, waarbij elk moment verbleekte,

verlekkerd, op haar verwarring,
en de prachtige schijn van haar borsten.

Ze bekijken was ze aanraken,
en ze aanraken was ondenkbaar.

Zo heb ik heel mijn leven verspild,
aan twee, prachtige, onaangeraakte borsten.

Want mijn gevoel was absoluut.
Zonder haar, geen leven.  Dus:  geen leven.

Verlekkerd op die absolute zin voor liefde.
Trouw als ongerijmdheid, louter bedrog.

Want ik bedroog mezelf volkomen.
Ik verblindde mezelf met inbeelding.

En angst, voor die mooie, verschrikkelijke wereld.
Opgelegd, met pijn en morele beginselen.

Mijn God, het is nooit te laat.
Als die ene liefde geen liefde was,

dan ligt heel de wereld voor mij open:
smachtend, op zoek naar mij, geil.

(11.08.06)

|||||