Patience

Ik altijd, en vrouwen.  En wat ik ze aandoe.
Ze graag zien.  Maar niet verstaan dat ik voor hen besta.
Als een haan die kraait als het schemert.
Als een molen die draait als het windstil is.

Het is alsof de liefde mij vermaalt,
tussen weggaan en blijven, tussen gaan en komen -
eeuwig de korrel die te hard blijft.
De liefde is voor mij die mysterieuze vuurtoren,

die land en zee bezeilt met licht,
maar zonder huis te zijn, bewoonbaar.
Zo ben ik zelf een baken, voor hen die reizen,
maar ik blijf ter plaatse, met uitgewiste kaarten.

(28.08.06)

|||||