Reden van bestaan

Altijd gevangen, in de baby die ik was.
En nu volwassen.

Nog altijd baby.  Nog altijd kind.  Nog altijd puber.
En al die tijd was ik volwassen.

Geen tijd om het verleden in te halen.
Geen tijd om nu te bestaan.

Haat.
En het haten haten.

De weg vooruit is de weg terug.
En denken is een omweg.

Naar nog meer pijn, nog meer pijn.
Maar pijn is leven.

Nog meer leven, steeds meer leven.
Misschien wordt leven een reden van bestaan.

(06.08.06)

|||||