Retrograde progressie

Bij elke hap die ik adem, hou ik twee happen in.
Zo ga ik langzaam achteruit.
En dat heet ouder worden.

Maar er is hoop.
Niet voor de leeftijd, maar voor het laten gaan:
van al die opgekropte jaren - het verdict van de stilstand.

En zoals ik slaap in de houding van een foetus,
zo kom ik mezelf nabij:  in de verstikkingsdood,
in de nood aan eindeloos geduld, geruststelling, begrip.

Gelukkig, want geen vrouw kan mij dat geven.
Gelukkig, want al hun handen tel ik op,
en zo slaap ik, als een vrij man, tussen opgerolde lakens.

(15.08.06)

|||||