Samenvatting.

IK ZEGGEN.

Ik heb die holle rug,
waarin mijn angsten gestold zijn.

IK ZEGGEN.

Ik heb die ingevallen schouders,
waarop ik heel de wereld draag,
waarop heel de wereld van mij afglijdt.

IK ZEGGEN.

Ik heb die botte, bijziende ogen,
vol haat, die is afgesperd,
vol paniek, die is bevroren.

IK ZEGGEN.

Ik heb die dunne, machteloze nek,
die slap vooruithangt, als een lullige waarschuwing.

IK ZEGGEN.

Ik heb die scheve lul,
die genot heeft veranderd in doodsangst,
die ik verberg, uit schaamte.

IK ZEGGEN.

Ik heb die afgekolfde voeten,
die mij slechts dragen aan de rand van mezelf -
een mijnenveld, dat mijn lichaam weerspiegelt.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn knikkende knieën,
die zichzelf voortdurend schrap zetten,
om niet te buigen, niet te barsten,
onder mijn rillend lichtgewicht, voor elk denkbeeldig gevaar.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn tanend geheugen,
dat steeds minder opneemt,
steeds minder prijsgeeft,
steeds vaker ten prooi aan illusies.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn verstand,
dat nog functioneert,
maar steevast zichzelf overal wil bevestigen.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn hiel,
die zich diep als een brandende pijl in mijn kuiten boort.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn borstkas,
die amper uitzet,
die mijn hart nauw omklemt.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn hart,
dat wanhopig tekeergaat,
in een breekbare kluis, in een kolf van porselein.

IK ZEGGEN.

Ik heb mijn keel,
waar ik mezelf heb verstikt, ondergeschreeuwd - vernederd.

IK ZEGGEN.

Niet meer vluchten.

IK ZEGGEN.

Het slachtveld begroeten.

IK ZEGGEN.

Dankbaar zijn.
En gedenken.

Alle oudstrijders.
Van de tijdeloze oorlog.
Van de tijdeloze tijd.

IK ZEGGEN.

Ik ben de tijd.

(15.01.07)

 

 

 

 

PS:  Elke normale dokter verklaart mij gezond.