Tubbie

Maar altijd de angst.
Dat het niet lukt,
dat het nooit gaat lukken - paniek.

Altijd de zenuwen, de vragen, de twijfels.
En opgeven, nog voor ik ben begonnen.
Uit hopeloosheid, hulpeloosheid, aangeleerde onmacht.

Want alle werk is onbegonnen.
Elke beweging is gevaarlijk,
elke inspanning angstaanjagend.

Deze meest fundamentele les:
dat vechten geen zin heeft,
dat enkel slaap verlost, zelfs op bevel.

En van die les een gevecht maken.
Leren omgaan, met het zweet van de wanhoop.
En dat kind een naam geven, eindelijk een schouder.

(12.08.06)

|||||