Visceraal

Nog altijd vast in de enige uitweg:  de open strop van een vrouw.
Zo gaat dat, in een onverloste wereld.

Geen wonder dat de haat beknelt.
Geen wonder dat de weerzin uit de buik komt.

Nog altijd verstrengeld aan de navel,
die slappe koord tussen leven en dood.

De dood kwam helaas tussenbeide.
Tussen water en lucht, als welkome verdoving.

Wie hij was, wat hij deed, wat leven kan betekenen:
ik zal het - wellicht - nooit weten.

Want leven werd bekomen.  De dood overleven.
Met amper adem, en schijnbaar gevoelloos.

Dat vastgeketend lijf, verlossen:  dat is mijn kruis,
die enige weg die mij bindt aan dit leven.

(12.08.06)

|||||