Bedlegerig

Mijn bed is mijn tweede moeder.
Warme stof, waaraan ik gehecht ben.
Met blinde ogen, met hulpeloze ledematen.

Geen wonder dat warme armen zo onthutsend zijn.
Zo helemaal de vijand van mijn tweede moeder.
Zo dicht in de buurt van mijn echte moeder.

Elke ochtend wil ik rennen.
Elke ochtend wil ik vluchten.
In armen die ik nooit gekend heb.

Elke ochtend schreeuw ik - de ziel uit mijn lijf.
En iets van die ziel, geeft mijn bed mij terug.
Volkomen ingebeeld - maar dat terzijde.

(13.03.10)

|||||