De paradox van volmaaktheid

De paradox is: dat ik niet volmaakt hoef te zijn.
Dat ik altijd volmaakt ben - in welke omstandigheid ook,
met welk gevoel dan ook, en los van wat ik doe en hoe.

Dat ik niet hoef te beantwoorden aan een beeld.
En zeker niet aan het gevaarlijkste: dat van volmaaktheid.
Dat de waarheid anders is: dat ik altijd volmaakt ben.

Een miljard jaar geschiedenis, een geniale gemeenschap.
Van vijftig triljoen cellen, die afgestemd zijn op elkaar.
En alles beter weten, dan ik, die onvolmaakt ben.

(28.01.10)

|||||