Eeuwige wederkeer

Was ik weer op weg naar de held.
Dat ik mezelf had overwonnen:
"Zie mij!" "Kijk naar mij!"
Maar de pijn valt niet te verjagen.
Dat was ik alweer vergeten.

Ik dacht dat de pijn was verdwenen.
Een draak in mijn handpalm,
een schutter zonder munitie.
Maar de pijn is nog altijd te groot.
Te groot, om lekker in te zetelen.

Terwijl ik de zetel ben. Zo zit ik
naast mezelf, en ga zitten, af en toe.
Dan ben ik weer een held geweest.
Dan weet ik terug: hoe groot de last is -
geboren te zijn. Welke last een kind is.

Welke leugen van een mens een monster maakt. Of een engel.

(24.01.10)

|||||