Gauge

Het dringt maar niet tot mij door. Dat ik leef.
Het blijft mij verbazen. Dat ik denk dat ik niet leef.
Nochtans, ik leef. Ik ben één en al leven.
Wat ontbreekt er dan? En dat ik ouder word, grijzer.

Maar mijn gevoelens: zelden op maat van mijn leeftijd.
Waar is dan de tijd?  Als ik ouder word om jong te zijn.
Doe wat ik vroeger wou. En zelden wat ik hoor te doen.
Ik hoor nergens bij. Dat maakt deel uit van mijn leven:

ongehoorzaamheid. Ik hield de toekomst voor bekeken.
En ging op zoek: naar wat ik wou, en de wereld die ik wou.
Zo blijf ik willen - soms wanhopig, soms gelukkig.
Maar nog altijd zonder wereld, nog altijd zonder toekomst.

Ontbreekt er iets? Nee, niets. Ontbreekt er iets? Ja, veel.
De wereld die ik wil, wordt geboren in mezelf.
Zo leef ik, noch in mezelf, noch in de wereld.
Ik leef in de wereld die ik aantrek. En dat is eenzaam, soms,

heel eenzaam. Die eenzaamheid niet voelen:
dat is denken dat ik amper leef.
Ze voelen, dat is: op stap gaan in de wereld die er is.
Met alle leven in mij.

(30.01.10)