Het

Het ligt bedolven onder stapels oude kranten. Het wordt bestookt door alle dagen kijken, naar Journaals, of andere kanalen. Het ligt begraven, onder bergen van boeken en papier. Het wordt overspoeld door films, foto's, documentaires, festivals, video's, animaties, websites. Het wordt overdacht, door gedachten die alles overdenken, al denkend, of overwegend, of piekerend, of suffend, of malend, of razend, of vragend... Het zit gebeiteld, in de schachten van gebod en verbod, de angels van vraag en aanbod, de kelders van plicht en verbeelding. Het wordt verblind, door glimmende vloeren, stralende vitrines, glimmende verpakkingen. Het wordt verdoofd, door achteloos aangeslagen noten, geluid en geraas, en lawaai, van de straat, van de stad, van de wereld. Het wordt verdreven, met onwelriekend geweld, uit spuitbussen, en verstuivers, en waspoeders, en dure flacons, en tabletten, en sprays, en verdampingsschaaltjes, en geurstokjes, en scheerschuim, en badzout, en zeep, en spoelmiddel, en (...)

Maar het werkt zich omhoog. Het breekt zich er door.
Het strekt zich uit. Of klimt er over.
Het verschijnt op de achtergrond. Of valt voor je voeten.
Het komt van boven. Of zit diep in je maag.
Het speelt met je voeten. Of klopt op je hoofd.
Het dwarsboomt je dromen. Of schopt op je schenen.
Het klimt, in de verte, of dreunt, in je bloed.
En het zingt. Met een heel klein, fijn en bevend stemmetje:
"Ik hou van jou".
En het doet soms pijn.

(27.01.09)

|||||