Het bekende recept

Ademen, zacht worden. Huilen
als vallende bladeren. De winter ingaan,
als wieg die in mij openkraakt.
Soms is wat pijn heet, onverdraaglijk.

En ben ik lichtjaren verwijderd:
van goede voornemens, van inspiratie,
van gewoon doen wat ik wil.
Er is geen houden aan.

Afgaan op de pistes met uitgesleten sporen.
En uitschuiven, richting zitplaats - het bekende.
Een beetje lezen, katten strelen - het bekende.
Dansen, schrijven, feestjes - het bekende.

Angst als fnuik van elke porie - het onbekende.
Soms is het gewoon te moeilijk: toelaten
wat reeds bestaan heeft. Toelaten dat de toekomst
ontstaat, uit een ander en rijker verleden.

(06.10.07)

|||||