Het dringt

Nu ben ik de oceaan.
Met onscanbare walvissen, en onscanbare inktvissen.
En verduisterde anemonen, en zeesterren, en zeepaardjes.

Die oceaan aan land brengen, door de kogel van een pen:
dat ben ik. Mezelf droogleggen. Omdat ik anders onzichtbaar blijf.
Onbekend. Hoewel.

Hoe kan je daar nu naast kijken, zo een oceaan?
Hoe kan ik die nu droogleggen - waarom zou ik?
Morgen ga ik vissen.

(05.10.02)

|||||