Innerlijke vrede

Vroeger was een kus een aardbeving,
een vulkaan, een uitbarsting van geluk.
Klaarkomen was de planeet voorbijschieten,
een heelal worden, zonder grenzen, zonder lichaam -
golf zijn, dans, gloeiend in een bad van eindeloosheid.
Daar kwam dan snel een einde aan.

Kramp en pijn, en georganiseerde
gemeenschap. Leeg als de pen van een veer.
Hol als een geheime bergplaats.
En zo weinig mogelijk klaarkomen,
of met de boog van een vogelstrontje.
Zo weinig spankracht in mijn vezels.

Zo weinig stroom in mijn geleide haat.
En dan de dromen, en fantasma's,
porno en geweld - kalkjes van genot.
O, wat heb ik mezelf gehaat.
Altijd op zoek naar bevrediging,
nooit tevreden, nooit gerust.

Zo word ik ouder, zo ga ik voorbij:
aan wat ik wil, aan wat ik nodig heb.
En elke vrouw die mij wil,
betaalt de prijs van haar vertrouwen.
Nog meer schuld. Het tij zal keren,
als ik besluit het tij te keren.

(30.01.10)

|||||