Integratie

Hij spreekt nog altijd de taal van zijn trauma's.
Pijn zit in zijn lijf ingebakken zelf.
In manieren van denken en spreken.

Het lichaam mag bloeien.  Maar blijft gebogen.
Pijn is een vriend.  Maar niet te dichtbij.
Kritisch zijn.  Maar ook niet te veel.

Het één ten koste van het ander,
en omgekeerd.  En steeds wisselend.
Dat is nog altijd oordelen. En daarin blijven steken.

In plaats van los te laten - alle trauma's los te laten.
Terug te keren.  Naar onverdeeld zijn.
Zonder het te preken.

(31.01.10)

|||||