Kakafonie

Vanwaar het blijft komen,
het beperkt en bekrompen denken:
angst voor tekort, angst voor gebrek,
angst voor de blinde vlek van de toekomst,
die duister en zwart wordt, een pupil die haar iris overwoekert.
Enfin - veel mogelijke beelden die ik nu niet ga verzinnen.

Gek worden, van het voortdurend bewaken
van gedachten, verwachtingen, angsten.
Loslaten, als doorlopende opdracht.
Maar de angst laat niet af.
Een muil die haar prooi geroken heeft.
Veel mogelijke beelden die hier verder weinig toe doen.

Wat is de bron van mijn angst? Als niet ik de angst ben?
Soms, dan lijk ik dat:  vleesgeworden angst,
gestold in mijn ogen, geklonken in mijn schouders.
Armen, borst, rug, bekken, benen, voeten.
En daarin opgeschoten, als een peuter op formol -
een bezienswaardigheid, voor vrolijke kermisgangers.

Soms ben ik die vrolijke kermisganger,
die de angst op formol zet - om niet te rotten.
De vernedering:  hoe haal ik ze op?
Hoe verschijn ik in mijn eigen ogen,
noch als minder, noch als meer -
heel veel mogelijke oordelen, die hier allemaal van toepassing zijn.

Kortom:  wie ben ik? 
Als ik niet ben wie ik ben, als ik alleen ben,
en voor mezelf genoeg - een spin,
gevangen in haar eigen web.
Heel veel mogelijke beelden,
die ik hier verder allemaal terzijde laat.

Eén ding is zeker:
dat ik verlang naar liefde.
Meer dan mijn hoofd naar een muts,
mijn oog naar een lens,
mijn voet naar een schoen,
mijn lul naar een condoom.

De naakte aap.
Zelfs naakt ben ik nooit een dier.
Zelfs dieren zijn naakter in hun blinde strijd -
hun vacht die even ingenieus is als ons vel.
Er is geen taal die niet bevreemdt.
Er is geen lichaam dat helemaal van ons is.

(26.01.10)