Klaarkomen

Misschien ben ik nu klaar,
klaar om klaar in de spiegel te kijken.
Mijn dromen worden helderder.
Ik word wakker met gevoelens,

die steeds tot mijn verbeelding spreken,
positief of negatief, maar altijd een echo
van pijn die ik ben kwijtgeraakt,
van geluk dat ik heb afgezworen.

Misschien ga ik door de grootste strijd: de strijd opgeven.
Misschien is helderheid een vorm van denken.
Maar net zo goed een vorm van zijn.
Een helderheid die letterlijk de taal van mijn lichaam wordt:

verbondenheid, van kop tot teen,
en dus:  opgericht, tussen hemel en aarde;
en dus:  opgewassen, tegen mens en natuur;
en dus:  ingelicht, door cellen, gemeenschap en goden - verbonden.

Helderheid die danst in bloed,
die spint in adem,
die spat in beweging,
die splijt in zenuwen - uitstraalt wat ze zelf ontvangt.

Helderheid - helder worden in lichaam en geest.
Misschien is de zee het helderst op de bodem.
Misschien zit ik diep, bijna op de bodem,
en streel ik de ring die geest en lichaam samensmelt.

(26.01.10)