Matriarchaat

Niet mogen groeien, want groeien is gevaarlijk.
Een bedreiging voor haar liefde, haar zekerheid: die mooie, zoete jongen -
helemaal haar schepping, helemaal haar evenbeeld.

Die zoete, mooie, onwerkelijke jongen:  stralend in een huis van porselein.
Die zoete, mooie leugen, van een braaf, gelukkig kind, in een klein, gezellig huis.
Die zoete, gruwelijke leugen, van een kind zonder behoeften - altijd vrolijk,

altijd bezig, en zonder problemen - niet op school, en zelfs niet thuis.
Die zoete, gruwelijke, verraderlijke leugen, van een perfect kind.
Waar zijn de tranen, waar zit de woede? Waar zit de waanzin van de stolp?

Groter worden, opgroeien, en langzaam openbarsten: als een leeg, rot, ei.
Treuren, op een kamer, enkel alleen. En walgen, en de walg vergeten.
Walgen van een moeder, die haar zoon aanbidt. Walgen van een moeder,

die haar zoon bewaakt als een trofee. Een vader, die te zwak is, die werkt.
En walgen, en treuren, en de walg vergeten. Vergeten te groeien, en op weg al, te vroeg, naar de dood -
elke dag kleiner, elke dag meer gebogen. Ik ben nu halfweg, ergens tussen twee en drie.

(19.08.07)

|||||