Nog niet

Er is maar één weg.
En daar sta ik dan.
Helemaal alleen.

Woorden komen achteraf.
Mensen zijn bijkomstig.
En gevoelens zijn allesoverheersend.

De weg die mijn lichaam zelf gebiedt.
En duizelen, zuchten, kreunen, puffen.
De afgrond van een hoogvlakte van pijn.

Er is niemand.
Ik ben niemand.
Er is niets.

De volleerde kwelling van niemandsland.
Het rad van woestijnen, in alle kleuren van het prisma.
Een gordel van geweld, in kringen van vlees rond mijn botten.

Heel zacht ademen.
En diep. En schichtig - paniek.
Angst, zweet, onrust.  De duizeling rondomrond.

Geen gevoel.
Geen lucht.
Geen bewustzijn.

Alles wat gebeurt, gebeurt clandestien.
Alles wat gebeurt, wordt niet herkend.
Ik weet het, maar besef het niet.  Nog altijd niet.

(07.10.07)

|||||