Ontspanning

Uitgehold.  Dat is het woord.
Al mijn spieren weggeschreept.
En alles wat overblijft, is een lege zak.
Mezelf opblazen.  Groot en sterk maken.

Terwijl mijn botten kraken als riet.
En mijn ogen rollen als kogels langs mijn vel.
Op zoek naar de verdwenen massa.
Op zoek naar leven, in de trechterzak.

Waardeloos.  Dat is het gevoel.
Een compleet waardeloze lul.
Een windbuil.  Een bedorven, ingepakte stront.
Dat is niet wie ik ben.  Dat is wat ik voel.

Als ik mijn armen in de leegte schuif.
Dat is de tocht waar ik ga uit staan.
Zodat ik krom loop.  En mezelf verberg.
Alsof dat gaat:  mezelf verbergen.

Heel mijn lijf:  vernietig mij!
Want alle leugens die ik draag, zijn onhoudbaar.
Ik sta op springen.
Ik sta aan de rand van een leven dat ik wil.

(07.08.07)

|||||