Primaire pijn

Niets tekort hebben.
Niets te doen hebben.
En toch zieltogen - stress.
In staat van alarm - altijd.

Hoge druk - een pan die haar slot niet kent.
Gordels van pijn - hart, borstkas,
steken en scheuten, knarsende ribben
en verlamde armen, verstijfde, kille voeten.

Afgebonden, in een krimpende koker,
met dichtgeperste lippen, opengesperde ogen,
en bloed dat uit zijn aders springt.
Zoveel verlangens, zoveel te doen.

En net dan, altijd: een onhoudbaar bonken
van de tijd, beklemmende sporen, zonder woorden,
van onbemand verleden - waardoor ik mij inhoud,
waardoor ik passief word, bijna vrouw,

en altijd op de vlucht,
op de vlucht,
op de vlucht,
voor de rampen die ik overleefde.

(23.01.10)

|||||