Schrap

Dat wordt weer schrijven.
Papa dood.  Een heel leven lang.
Dan pas.  Dat hij tot leven komt.
Als hij dood is.

Nachtmerries, flarden van vroeger.
Het vlees en bloed dat ik haat.
De pijn die ik spuit.
Een vader - niet te overleven.

Monddood gemaakt.
Schreeuwende stilte.
En volkomen afwezig:
voortdurend aanwezig.

Met alle geheimen mee gestorven.
Met alle vragen mee vergaan.
En nog altijd bang zijn, voor zijn blik.
Afschuw, als verkavelde erfenis.

(09.08.07)

|||||