Smeekbede

Geef mij de pijn. Geef mij de pijn.
Ik wil er vanaf. Ik wil er door.
Ik heb het gehad. Ik ben uitgeput.
En waarover gaat dit eigenlijk?

Bestaat er zoiets als 'verlangen naar pijn'?
Bevrijdende pijn, verlossende pijn, verlichtende pijn.
De pijn die dringt, de pijn die dramt.
Die pijn, dat hij doordringt, dat hij mij vervangt,

dat ik opnieuw kan ontstaan, tot rust gekomen,
tot herkenning gekomen, tot mezelf in de stempel van de pijn,
in het grote taboe van de pijn - laat mij voelen,
o, laat mij voelen. Hoe graag zou ik voelen, eindelijk voelen,

niet meer vluchten, niet meer vluchten, niet meer eindeloos
vluchten - nog iets eten, nog iets bekijken, nog wat slapen,
nog wat dromen, nog wat denken - vluchten, telkens vluchten,
en niet doen, nooit of zelden, wat ik wíl doen, eindelijk wil

en kan doen, alles wat ik kan, alles wat ik wil, mezelf
telkens voor schut zetten, mezelf op de helling zetten, mezelf
verlammen en gijzelen, met de macht van gewoonte,
met de traagheid van beslissingen, met het voordeel van de zelfhaat.

O, dat dit ophoudt. Dat ik de pijn verlaat, dat de pijn
mij verlaat, of dat de pijn herkenbaar wordt, geen slavendrijver,
geen eeuwig stekende angel, geen nooit barstende zweer,
geen eeuwig pendelende twijfel, geen in trots stikkende ironie.

Dat er iets ontstaat als vreugde, dat ik ontsta
zoals ik bedoeld ben - gelukkig, en in leven, dankbaar,
blij, en genietend, vrijgevig, verbonden, vierend.
Ik word elke dag geloviger. Ik word elke dag religieuzer.

Dan weet ik dat ik aarzel. Tussen de pijn van het allerkleinste
kind. En de macht van geloof, die alleen door de macht
van geloven zelf bestaat. En vooral van het leven, de weg
daartussen, de verstikkende verscheurdheid van de twijfel.

(25.01.10)