Tekenend

Als kind verstond ik alles.
En nu: hoe meer ik begrijp,
hoe minder ik versta.
Tot bijna niets meer.
Hoe komt dat?

Toen ik klaarkwam, elke keer,
was de wereld een verrukking,
een feest van lichaam en geest.
Nu, ben ik verkrampt, en verward.
Een zenuw zonder bedrading.

Ik hoef niet alles te begrijpen.
Ik hoef niet altijd klaar te komen.
Ik hoef niets te doen of te laten.
Maar waarom is mijn leven een verschrikking?
Een spiegel van terreur en ellende?

(01.06.09)

|||||