Terechtstelling

Ik sta weer met mijn rug tegen de muur, letterlijk.
In mezelf verlamd, een bel die niet ontploft.
En als ik dan ontplof - wie ben ik dan,
wie blijft achter, als ik nu mezelf niet ben,
maar de prooi van genadeloze schaamte.
Schaamte die aanzwelt, als water dat stijgt,
stijgt, binnensijpelt, binnengutst,
stijgt, naar mijn lippen stijgt,
stikkend in mijn eigen bloed.
Trappen, trappelend, in mijn eigen bloed,
angstzweet dat komt en gaat,
met mijn hartslag,
een steeds hardere strijd voor een steeds pijnlijker zweten.
Tot ik niet meer beweeg.
Tot ik niet meer adem.
Tot mijn schedel een wit scherm is,
waarop al mijn angst wordt afgebeeld -
een ronkende projector, die stilvalt,
met het witte ademen mee.
Angst is als een laagje ijs.
Op dunne sneeuw.
Op een zee van lava.
Wie leert mij lopen,
op een dansende, bevende, dampende aarde?
Op de krater die ik ben,
op het vuur dat al mijn poriën te buitenschiet?

(26.01.10)

|||||