Totternu

Er bestaat zoiets als opgeven.
Alle reserves, alle angsten, alle bezwaren.
Er bestaat zoiets als loslaten.
Het verleden, de toekomst, de tijd.
Alle bezorgdheid, alle spelletjes, alle controle.
Er bestaat zoiets als toekomen, of eerder nog:

ontstaan, in het moment.

Het nu: dat is de mooiste draaikolk die ik ken.
Het nu: dat is een kelk die haar glas slijpt aan het licht.
Dat is voorzichtig drinken, en met elke slok geloven en weten:
dat geen steel ooit zal breken, geen beker zal leeg geraken,
nooit vol, maar doorlopend besprenkeld -
de tranen, de spiralen, de bogen van de tijd - altijd.

(19.04.08)

|||||