What the fuck

Waar zit dan die kleuter?
Plots is het genoeg geweest: vechten, weigeren, tegenstribbelen.

Waar is dan plots dat kind naartoe?
Plots is het genoeg geweest: de eeuwige glimlach, de eenzaamheid, de angst.

Plots gaat ook de puber rechtstaan, wil ik terug studeren.
Het is genoeg geweest: de schaamte voor mezelf, de walging en de woede om alles wat mij niet bevalt.

Ik ben plots zelf belangrijk, alles wat ik heb en ben, alles wat ik doe en geef - dat is wat leeft, dat is wat telt.
Dat is de wereld zijn, en niet het centrum, het centrum zijn en alles wat de wereld overtreft.

Dat is de liefde, die elk gevoel naar buiten keert, en zich afstemt, op alle kleuren, klanken, geuren,
alle zinnen, lijven, zichten, alle plaatsen, plekken, tijden.

Die de geest omarmen. Van er te zijn, daar blij om zijn, daarin te bestaan, en blij bestaan.
Dat is graag leven en daarvoor gaan, opstaan, en daarin stralen, met alles erop, en alles eraan.

(30.06.09)

|||||