Land van toen

Ooit, is alles voorbij.
Ooit, ben ik gewoon opgelucht.
Ooit, heb ik gewoon vrienden.

Ga ik gewoon op reis.
Kom ik gewoon klaar.
Heb ik normale relaties.
Heb ik, gewoon, een beroep.

Ooit, dat is niet nu.
Nu is:  even ademhalen.
Nu is:  even opgelucht zijn, even.
Nu is:  alles wat ik ben.

Innerlijkheid.
Wat vroeger ooit bestaan heeft.
In de buitenwereld - daar heb ik het niet over, niet eens.
Wat dan?  Begint alles dan opnieuw?

Zij het dan,- in omgekeerde volgorde.  (Van orde naar chaos.)
Zij het, met dezelfde inzet:  een beetje erkenning, een beetje eerbied, een beetje respect.
Er wordt zoveel verkracht meneer, zoveel.

(18.02.97)

|||||