Aanstelling

Waarom ik mijn verdriet zoek.
Waarom ik buig, keer op keer, voor mijn verdriet

Ik weet het niet.  Het is een onbegonnen dag,
die onbegonnen eindigt.  Ik ben ontslagen.

En morgen werk ik terug.
Tevreden, lachend.  Braaf.

Ik stel mij heel klein op.
Ik ben realistisch:  de tijd heeft geen oren en geen buik.

En de beeldspraak van de dood, van het graf tot hergeboorte,
is ook maar een verlangen, een illusie, het geweld van wat verloren tijd.

Ik schrijf niet, “Ik ben dood”.
Dat doen alleen psychoten.

De taal is mijn graf en mijn adem.

(19.11.96)

|||||