Alle dagen zelfmoord

Is het de tijd?
Of zijn het de nachten?

De tijd is gestolen,
de nacht graaft zijn graf:

ik leef met mijn mond in de aarde.
Hoop staat op en valt.  Haat is nooit veraf.

Opengesperd lig ik, in een groene vlakte,
met dampende ogen, mijn welgemak ten prooi.

En de dood is nooit veraf.
Ik ben geboren om mezelf te verstikken.

En liefst nog zou ik schrijven
dat alles wat ik schrijf, niet gemeend is maar bedoeld.

Product van louter schijn, ontheven uit mijn tanden:
nooit meer verlaat ik mijn ziel.

Alsof ik ben wie ik niet ben.
Maar wordt wie ik moet worden.

Morgen toch, heb ik mijn taal verlaten,
en vergat ik dat ik sprak.

('96)

|||||